Niet praten, maar doen

16 januari 2019

« terug naar actueel

Martine ging met haar ‘rechtse tiener’ naar een dienst in de Bethelkerk in Den Haag. De kerk waar al wekenlang aaneensluitend gevierd wordt, om uitzetting van familie Tamrazyante voorkomen. Lees haar beweegredenen en wat het met hen deed.

‘De marathonviering van de Bethelkerk* was in het nieuws afgelopen maanden. Daar had ik zelf eigenlijk wel een beetje een dubbel gevoel bij. Natuurlijk, het is aan de ene kant mooi om dit te doen voor een gezin dat terug moet naar een vreselijke situatie, naar een land waar ze zich niet veilig voelen.

Maar andere andere kant: Rekken zij hun tijd niet nodeloos? Hoe zit dat eigenlijk met die asielprocedures...? En moet je daar een kerkdienst voor opzetten? Is dat het geëigende middel? Vragen waar ikzelf ook zo geen antwoord op had.

Maar wat ik zeker weet is dit: als christen vind ik dat in ieder mens God te zien is, hoezeer hij of zij ook verschilt van mij. Ik geloof dat ieder mens werkelijk als gelijkwaardig aan mezelf is. En ik wil zo in het leven staan en handelen, zodat ik elk mens recht in de ogen kan zien.’

Vluchtelingen


‘Thuis hebben we het wel eens over maatschappelijke onderwerpen. Bijvoorbeeld naar aanleiding van het nieuws. Zo hadden we het een tijdje geleden over vluchtelingen: “Hoe sta jij daarin?”, “Wat vind je als christen?”, “Wat zou jij doen als er een beroep op je zou worden gedaan?”.

Corné, mijn oudste van twaalf had een duidelijke mening: “We kunnen toch niet iedereen naar Nederland laten komen... Mensen moeten maar in hun eigen land blijven. En laat ze teruggaan als ze hier niet horen.”

Au. Dat raakte me.

Vond hem kortzichtig en hard. Ik werd er boos van. Natuurlijk, hij is pas 12. Maar het gaat over mensen. Leef je eens in in de ander. Ik vond het ook gênant, het is míjn zoon die dat denkt…’

Bubbel


‘Het voorval kon ik niet loslaten. Ik voelde onrust, bleef zitten met een vretend ongemak. Maar er was nog iets. Iets moeilijkers nog. Iets intiemers. Want met zijn boude uitspraken confronteerde Corné me ook met mezelf. Ik dacht: “Want wat maakt dat hij zo denkt? Wij zitten als gezin in die witte, hoogopgeleide, christelijke bubbel. Als hij nooit in aanraking komt met mensen uit een andere context of met een andere achtergrond, is het toch logisch dat hij zo denkt? Wat doe ik er feitelijk zelf aan om anderen, buiten onze kring, echt als mens in de ogen te kijken?” Onbewust had Corné mij ook een les over mezelf gegeven.

‘Je kunt zo snel makkelijk en hard over mensen praten. Dat je mensen niet meer als mens ziet, maar als groep. Of erger nog, als probleem. En dát zou ik heel erg vinden, als mijn kind een mens niet meer als mens zou zien. Hoe kon ik Corné laten ervaren dat mensen, hoe dan ook, altijd mensen blijven?’

Ervaren

‘Een gesprek werkte niet. De keren dat ik dat probeerde werd het gelijk een discussie. En met argumenten kom je er nooit uit. Ik wilde het hem laten ervaren. Dus ik nam een besluit: ik zou met hem naar de Bethelkerk in Den Haag gaan. Maar ja het is een kerkdienst, niet zijn hobby... En ook nog eens van ‘dat asielgezin’. Daarom koos ik een mooi tijdstip: op vrijdagavond laat, na de club van de kerk, met een Mcdonalds in het vooruitzicht. Ik heb vooraf wel iets verteld over het gezin, maar niet heel uitgebreid. Hij vond het wel oké.’

In de kerk

‘Toen we bij de kerk aankwamen was gelijk duidelijk dat het hier anders was. Op de deur hing een briefje dat we moesten aanbellen: de deur is op slot om ongeregeldheden en onveilige situaties voor het gezin te voorkomen. Dat bracht een spanning met zich mee die we zonder woorden feilloos aanvoelden. We liepen de kerk in en schoven in een van de banken. Er zat een klein aantal aanwezigen in een midden-orthodoxe dienst: wat psalmen, een gebed. Na 20 minuten begon Corné het saai te vinden. Hij wilde naar huis. Maar ik wilde nog niet weg. Het voelde voor mij heel bijzonder. Het was vrijdagavond, haast middernacht, een viering met mensen die je helemaal niet kent. Heel verschillende mensen qua achtergrond en geloofsbeleving, die allemaal dáár waren om onderdeel te zijn van dat wat ons allen oversteeg. En om te bouwen aan iet groters; niet naar binnen gekeerd, maar gericht naar buiten, dienend aan de ander. Iets later op de avond werd avondmaal gevierd.

Ik zei tegen Corné: “Kom erbij”. En hoewel hij thuis nooit aan het avondmaal gaat, deed hij dat nu wel. Temidden van een klein groepje oudere mensen. We gaven elkaar de kelk door en waren op dat moment echt één. Dat heeft veel indruk op ons allemaal gemaakt.’

Dat had ík kunnen zijn


‘Corné ging even naar achter in de kerk. Hij mocht een glas cola en kon uit allerlei lekkere koekjes en snoep kiezen, terwijl een vrijwilliger een praatje met hem maakte. Die gastvrijheid raakte hem. Hij begon te beseffen - ik zag het gebeuren - dat er zoveel georganiseerd werd voor de veiligheid van dit gezin.

Toen de dienst van deze predikant afgelopen was praatten we in de hal nog even na. Corné raakte in gesprek met een van de dochters uit het Armeense gezin.

Onderweg naar huis vertelde hij me hoe aardig ze was. En hoe ‘gewoon’. En hoe dat botste met de situatie waarin het gezin nu leefde: “Ze wonen hier de hele tijd in die kerk, kunnen écht niet naar buiten….”. Hij vertelde dat hij ook de jongste zoon van 15 had gezien. “Dat had zomaar ik kunnen zijn, als ik in een andere situatie geboren zou zijn…”. Dit was genoeg voor ons beide om te laten bezinken.’

Dóen en de ervaring laten spreken


‘We zijn inmiddels een paar weken verder. Ik vind het wel eens jammer dat hij niet radicaal veranderd is. Menselijk ongeduld van mij misschien. Maar er is wel degelijk iets gebeurd in hem. Tegenwoordig laat ik hem wel eens een gedicht lezen van Hayarpi, de oudste dochter uit het Armeense gezin. Hij praat daar niet zoveel over. Soms moet je ook niet praten. Soms moet je gewoon dóen en de ervaring laten spreken. Stop met woorden, kom van de bank af en ga. Dat is ook een les voor mezelf. Ik ben wel een mens van denken en woorden. Ook ik moest mij die vrijdagavond van de bank af hijsen. Maar wat ben ik blij dat we dat gedaan hebben!’

 

Wil je ook niet blijven praten, maar liever actief aan de slag met jongeren, lees hier verder:

Actieve programma’s:

 

*Meer informatie over de marathonviering van de Bethelkerk:

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van JOP. Meld je hier aan.

jop.nl maakt gebruik van cookies.
De website van JOP gebruikt cookies en daarmee vergelijkbare technieken om de kwaliteit van de website te verbeteren en jou een optimale bezoekerservaring te bieden. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube en Twitter. Deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen.